25 Ιανουαρίου 2012

Πρώτη πρωτοβουλία η συλλογή υπογραφών για την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο

του Π. Παναγιώτου

Για τη συστηματική, συντονισμένη και αποτελεσματική προώθηση στις Ηνωμένες Πολιτείες θεμάτων που αφορούν τον Ελληνισμό, δημιουργήθηκε ένας νέος μη κερδοσκοπικός οργανισμός με την ονομασία «Hellenic American Leadership Council» (HALC), ο οποίος εγκαινίασε επίσημα τη λειτουργία του τη Δευτέρα, ξεκινώντας μια «πανεθνική προσπάθεια», ώστε να οργανώσει τους Ελληνοαμερικανούς της χώρας, όπως τονίζεται σε σχετική ανακοίνωση.

Σύμφωνα με τους ιδρυτές, το HALC θα επικεντρωθεί σε θέματα προσέλκυσης μελών, ενημέρωσης πολιτών και δημιουργίας ηγετών, με στόχο την οικοδόμηση ενός ελληνοαμερικανικού δικτύου υποστήριξης των ελληνικών δικαίων.

Ο δικηγόρος Έντι Ζεμενίδης από το Σικάγο, ο οποίος είναι ο εκτελεστικός διευθυντής του HALC, δήλωσε ότι «προσπαθούμε να χτίσουμε πάνω στα θεμέλια των ελληνοαμερικανικών ομάδων υποστήριξης που λειτουργούν τα τελευταία σαράντα χρόνια, συνδυάζοντας αυτή την εμπειρία με εργαλεία που η κοινότητά μας δεν έχει χρησιμοποιήσει μέχρι σήμερα. Ευελπιστούμε ως καινούριος φορέας να προσελκύσουμε περισσότερους Ελληνοαμερικανούς όσο ποτέ άλλοτε».

Ο Αλέξης Γιαννούλιας, πρώην υπουργός Οικονομικών της πολιτείας του Ιλινόι και πρώην υποψήφιος για τη Γερουσία των ΗΠΑ το 2010, είναι ο πρόεδρος του συμβουλίου του HALC. «Είμαι ενθουσιασμένος που είμαι μέρος αυτής της καινοτόμου οργάνωσης» ανέφερε ο κ. Γιαννούλιας, υπογραμμίζοντας ότι «το πρόγραμμα δημιουργίας ηγετών και οι εκστρατείες υποστήριξης και ενημέρωσης του HALC θα βοηθήσουν τους Ελληνοαμερικανούς να γίνουν πιο ενεργοί πολίτες».

Όπως τονίζεται, η οργάνωση θα επικεντρωθεί σε τρεις βασικούς στόχους:

- Να διαμορφώσει την επόμενη γενιά Ελληνοαμερικανών ηγετών, μέσω της ενημέρωσης των πολιτών σε όλη τη χώρα και του προγράμματος δημιουργίας ηγετών.

- Να πραγματοποιήσει πραγματική πρόοδο στα σημαντικότερα για την ελληνοαμερικανική ομογένεια θέματα, εφαρμόζοντας την πλέον προηγμένη ψηφιακή τεχνολογία.

- Να δημιουργήσει ένα μεγάλο, δραστήριο και αφοσιωμένο δίκτυο που θα μπορεί να ενεργοποιείται για κάθε πρωτοβουλία της ομογένειας.

«Η ελληνοαμερικανική κοινότητα έχει κατορθώσει πολλά, αλλά χρειάζεται ακόμη αρκετή δουλειά. Το HALC θα βοηθήσει την Ομογένεια να βελτιώσει την επιρροή της σε όλη τη χώρα» τόνισε ο Νίκος Μούγιαρης, μέλος του συμβουλίου της Coordinated Effort of Hellenes και ιδρυτικό μέλος της HALC.

Ως εναρκτήρια πρωτοβουλία, το HALC εγκαινιάζει ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών για την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο.

Φωτο:ο  Έντι Ζεμενίδης (Α) και ο Αλέξης Γιαννούλιας (Δ).

http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=16363

http://news247.gr

Polis kaynaklarına göre, akşam saatlerinde Pire yakınlarındaki Drapetsona otoyolunda ”Öteki Deniz-The Other Sea” adlı yeni filminin  çekimi için yürürken bir motosikletin çarptığı Theodoros Angelopoulos başından yaralandı. Angelopoulos olay yerinden ambulansla Faliro’daki bir hastaneye götürüldü. Ünlü yönetmen yoğun bakımda yapılan tüm müdahalelere rağmen kurtarılamadı.

BİRÇOK KEZ TÜRKİYE’YE GELDİ

27 Nisan 1935’de doğan Yunanlı ünlü yönetmen, senarist, yapımcı Theodoros Angelopoulos, 19. İstanbul Film Festivali (2000) Yaşam Boyu Başarı Ödülü’nü Şakir Eczacıbaşı’nın elinden almıştı.          Yunan sinemasının öncü yönetmeni Theodoros Angelopoulos, Sanatsal sinemanın en önemli çağdaş temsilcilerindendir.

Mitololojik göndermelere bol yer verilen filmlerinde, daha çok bireyden hareketle tarihsel bağlam içinde toplumsal olaylar konu edilmektedir. Özellikle entelektüel bireyin yaşama dair ızdırapları ve düş kırıklıkları işlenir. Filmlerinde geniş plan çekimler ve uzun sekanslar çokça yer alır.

Çoğunu Eleni Karaindrou’nun müziklediği filmleri arasında şunlar sayılabilir: 36 Günleri, Avcılar, Kumpanya, Kitera’ya Yolculuk, Arıcı, Puslu Manzaralar, Leyleğin Geciken Adımı, Ulis’in Bakışı, Sonsuzluk ve Bir Gün, Ağlayan Çayır, Zamanın Tozu.

http://www.hurriyet.com.tr/kultur-sanat/haber/19764294.asp

YALÇIN ÇAKMAK

(Hrant’a ve katledilen halkının aziz anısına… Ruhları şad olsun.) Varlık koşulunu geleneksel bir düşman algısı üzerinden inşa ederek ifade eden Türk kimliğinin 20. yüzyıldan bugüne kadarki en büyük düşmanları, Ermeniler ve Kürtler olmuştur. Zira Mustafa Kemal’in Nutuk’unda, meziyetlerinden (!) ötürü övmekle bitiremediği Nurettin Paşa’nın, “Bu ülkede ‘zo’ diyenleri (Ermeni) temizlediler, ‘lo’ diyenleri (Kürt) de ben temizleyeceğim” sözü, o güne dek yapılmış ve sonrasında yapılacak olanları, devlet ricali ağzıyla özetleyen ciddi bir itiraftır. İttihatçıların, doğrudan veya dolaylı yollardan (deportation) Ermenileri katletmesiyle başlayan bu süreç, Nurettin Paşa’nın Koçgiri’de Kürtlere karşı giriştiği ilk katliam denemesi (1921) ile sonrasında kurulacak olan Cumhuriyet’e de miras bırakılacaktır. O günden bugüne kadar meydana gelenleri anlatmaya sayfalar kâfi gelmeyeceği için, şimdilik bu tarihi değerlendirmeyi okuyucunun takdirine bırakıyoruz.
‘Olağanüstü hal tarihçiliği’ Egemen olmanın ana çerçevesini ‘olağanüstü hale karar vermekle’ ifade eden Carl Schmitt’in, siyasal literatüre armağan ettiği ‘olağanüstülük’ ya da ‘dışılık’ kavramı, gerek Türk siyasal erkinin gerekse bu erkle organik bağı bulunan ve ‘bilimsellik yalanının çamurunda’ çırpınan Türk tarihçiliğinin acizliğini, ziyadesiyle gözler önüne sermekte. Özellikle de Hrant Dink’e ithafen kaleme aldığı eserinde lafı dolandırmadan gediğine oturtan Oktay Özel’in söyledikleri, bu anlamda oldukça manidar: “Bu resimden çıkarılabilecek yegâne sonuç, bütün uzmanlık alanlarının, dolayısıyla mesleklerin ve bu arada tarihçiliğin elbette doğal kulvarının dışına çıktığı, her şeye hâkim bir gündelik pragmatizmin veya stratejik ‘üst yarar’ın, yani kamusal yararın bütün uzmanlıkları önceden belirlenmiş hedefler (‘milli dava’ ya da ‘ulusal çıkar/yarar’) doğrultusunda yeniden harmanlandığı, araçsallaştırıldığı bir ‘olağanüstü hal tarihçiliği’dir.”
Ne yalan söyleyeyim, militan Türk tarihçiliğinin Ermeni katliamı karşısındaki yok sayma ve reflekse dayalı tutumu, geçmişte uygulanan vahşetin, bugün dilin aşağılayıcı kelime hazinesinden devşirilen ‘piç’likle meşrulaştırılıyor olmasında da büyük emeği geçmiştir. Bu yüzden de tarihçiliği arşiv belgesi okumakla eşdeğer gören bu garabet zihniyetin, bugün toprağın altından çıkan toplu mezarlar ve süngü zoruyla uçurum boşluklarına itilen insanların yaşadıklarıyla empati kurmasını beklemek, en yalın anlamıyla safdillik olur. Keza Julien Benda’nın Alman felsefecilerinin sefaleti üzerine dile getirdiği, “Tanrıları onurlandıran asil bir bakireyi çocuklarının zaferini haykırmakla meşgul bir canavara dönüştürmek, Alman felsefecilerin ezeli ve ebedi utancı olacaktır” sözü, bugün Türk tarihçiliğinin de içinde bulunduğu durumu özetler bir hal almıştır. Zaferden zafere koşarak tanıtılan bir neslin, bu zaferleri kime karşı ve nasıl elde ettiklerini sorgulamadan dile getirmek, Türk tarihçiliğinin sefaletini de gözler önüne sermekte.
Peki durum sadece bundan mı ibaret? YÖK sultası altında, köprünün diğer ucunda kendilerini bekleyen doçentlik ya da profesörlük unvanları için varolan gerçeği saklamaya mecbur kılınmış meslektaşlarımızın haline ne demeli? İşte tam da bu yüzden Ermenilerin başına gelenleri güçlü biçimde dile getiren, yerli ya da bu ülkede yaşayan yabancı akademisyenlere ender biçimde rastlamaktayız. Bunu dile getirenlerin mesleki ‘kariyerlerinin’ tehlikeye girmesi bir yana, yaşamsal varlıklarına da olmadık tehditler yönelmekte. Çünkü adı bilimsellikle anılan Türk üniversitelerinin kendi akademik personeline dayattığı yegâne koşul, sınırları çizilmiş olan resmi söylem dairesinin dışına çıkmamak.
Gerçeği arşive hapsetmek Dersim’deki Kürt Alevilerine yaşatılanları bir arşiv düellosuna çeviren hükümet ve ana muhalefetin, bu topraklarda katledilen halkların gerçeğini dahi kendi tekelinde bulunan arşiv belgeleriyle izah etmesi, acınası bir durum. Bu, aynı zamanda acıları yaşayan ya da dinleyen canlı tanıkların söylediklerinin de dikkate alınmayıp, tez elden kestirilip atılması demektir. Kendi tertipledikleri belgelerin, kendi yarattıkları vahşeti ne denli yansıtacağı bir yana, bunu yansıtan belgelerin akıbetinin neler olduğu da düşünülmeye değer. Halkına yaşattığı acıların anlatılmasına dahi tahammül edemeyen bir devletin, zaman ilerledikçe gün yüzüne çıkmaya başlayan gerçek tablo karşısında kendi meşruiyetini yitirdiği de üzerinde durulması gereken ayrı bir durum. Çünkü bizler, bilginin tekelini elinde bulunduran modern iktidarların tersine, gerçeğin bilgisinin reddi üzerine kurularak, sadece kendi sunduğu bilginin doğruluğunu dile getiren bir devlet geleneğine sahibiz.
Balo’nun hikâyesi Balo, 1910’lu yıllarda Dersim-Hozat’ta Ermenilere karşı yapılanlarda aktif rol oynamış bir ‘Dersimli’. Yakalanarak kendisine getirilenleri, bugün adına ‘Kayış Yolu’ adı verilen uçurumlardan tekmeleyerek aşağı atmasıyla ünlenmiştir. Bölgede yaptığım sözlü tarih çalışması vesilesiyle karşılaştığım eski kuşak insanların anlatımlarının çoğu, yıllar önce bölgede katledilen Ermenilerin acı hikâyeleriyle dolu. Balo’nun hikâyesindeki en çarpıcı yan ise kendisinin de bir zamanlar ölüme yolladığı insanlar gibi aynı uçurumdan aşağı düşerek can vermiş olması. Dersimliler bu durumu şimdi, “Etme kulum, bulursun zulüm” şeklinde ifade etmekte.
Ne gariptir ki Ermenilere yapılan zulmün en büyük failleri, bugün kendileri de aynı zulme maruz kalan Kürtler olmuştur. Diyarbakır Belediye Başkanı Osman Baydemir’in, kendi atalarının Ermenilere karşı yaptıklarından dolayı özür dilemesi, yapılacak olan yüzleşme açısından atılmış cesur bir adım. Benzer itirafların, kamuoyunun diğer kesimlerince de dile getirilmesine ihtiyacımız var. Özellikle de içlerinde bir katre entelektüel vicdanı bulunan tarihçilerin, bu itirafların yapılmasına önayak olmaları gerekmekte. Çünkü “Tanınmamış olmak ve karanlıkta ölmek acıdır. Bu karanlığı aydınlatmak, tarihsel araştırmanın onurudur.” (Horkheimer) (Tunceli Üniversitesi Tarih Bölümü)

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetayV3&ArticleID=1076690&CategoryID=99

Yazar Karin Karakaşlı’nın Hrant Dink’i anma yürüyüşünde yaptığı konuşma, Hrant Dink dosyasının özeti oldu. Kalabalık gözyaşlarına boğuldu. Karin Karakaşlı’nın konuşmasının tam metni.

19 Ocak bir anma günü değil. Hiçbir zaman da olmadı. Zaten bu topraklarda ayrı ayrı yaşatılmış ne kadar acı varsa, hiçbirinin anma günü olmadı. Herkes acısının yaşatıldığı o tarih geldiğinde, kendince, bir başına kahroldu.

Sonra 23 Ocak günü geldi. Bundan beş yıl önceydi. ‘Türklüğü tahkir ve tezyif’ten mahkûm edilen, Türk düşmanı ilan edilen bir Ermeni gazetecinin cenazesi hepimizi buluşturdu. Çünkü Hrant Dink bu ülkenin bütün acılarının dermanına talipti. Onu güpegündüz, şimdi durduğumuz bu kalabalık Halaskargazi Caddesi üzerinde sırtından vurdular. Hepimizi de o cinayete görgü tanığı kıldılar.

O cenaze gününde 1915′i, Dersim’i, Maraş’ı, Çorum’u, tekmil faili meçhulleri, ihtilalleri, olağanüstü halleri, bitmek bilmez darbe girişimlerini buluşturduk. Kompartıman usulü ayrı ayrı yaşamamız buyrulmuş ne varsa, bir kıldık. Büyük oyunu onun birleştirici ruhuyla bozduk.

Onu bir kez de öldürmediler sevgili canlar. Önce Sabiha Gökçen haberi üzerine Genelkurmay’ın bildirisiyle öldürdüler. İstanbul valiliğinde MİT mensuplarınca tehdit edilirken öldürdüler. Hrant Dink’i, barış yolunu gösteren yazılarından cımbızladıkları, cümlelerle

Türk düşmanı” ilan ederek öldürdüler. Her yazıya, her söyleşiye nefes tüketir, kendini izaha mecbur hissederken öldürdüler. Agos’un önünde “Hrant Dink bundan sonra bütün öfkemizin ve nefretimizin hedefidir” diye bağırırlarken öldürdüler. Mahkemeden mahkemeye koşturtur, bilirkişi raporuna rağmen ısrarla mahkûm ederken ve o mahkûmiyeti onaylamakta beis görmezken öldürdüler. Kendisi yetmezmiş gibi oğlunu ölümle tehdit ederken ve kimbilir daha ona, bizlere hiç söylemediği neler neler yaşatırken öldürdüler.

Gerisi de çorap söküğü gibi geldi. Silinen telefon görüşmeleri, karartılan deliller, gizlenen bilgiler, imha edilen raporlar, başlatılmayan ya da kapatılan soruşturmalar, zamanaşımından aklanan istihbarat memurları birbirini izledi.

Başta Veli Küçük ve Kemal Kerinçsiz olmak üzere Ergenekon sanığı pekçok ismin daha Hrant Dink sağken, mengeneye dönüşen yargı süreci ve linç kampanyalarını hazırladıkları biliniyordu. Derken Kafes eylem planı da ortaya çıktı. Gel gör ki, bu davanın Ergenekon ile bağlantısı bir türlü kurulamadı.

Dört yanımızdan yalanlarla sardılar sarmaladılar bizi. Tam beş yıldır böyle bu. En sonunda iki kişi verdiler elimize. Bununla yetinin dediler. Yeter de artar hepinize.

Ortada zaten silahlı terör örgütü olmadığına göre onun yöneticisi ve üyeleri de yok. Ve beraat eden Erhan Tuncel’in hemen o akşam tahliyesi öyle büyük bir aciliyet ki, telaşta bir sanıkla ilgili hüküm kurmayı unutmuşlar. Tuncel şimdi ilim irfana adanmak üzere taze bir üniversite adayı. Böyle gözümüze baka baka, yangından mal kaçırır gibi verdiler bu kararı. Müdanaasızlığı da onun arkasındaki devasa korkuyu da gördük. Devlet çıplak dedik. Devlet çıplak.

İyelik eki kolay kullanılmıyor. Burası benim ülkem de bu devlete benim devletim diyebilir miyim? Cumhurbaşkanım, Başbakanım, Bakanlarım, Hükümetim, Muhalefetim, Meclisim… Böyle diyebilmek için tek bir seçeneğim var. Bu kepazeliğe bir son verin artık. Yargıtay, cinayete giden süreçteki rolüne inat, bir kez de adalet adına temyiz mekânı olsun. Bunları yapmak borçtur, yükümlülüktür, şarttır. Çünkü bize yaşatılan ‘ayıptır, zulümdür, günahtır.’

Hrant Dink’i hepimiz kaybettik ama biz  Ermeniler için onun kaybı takdir edersiniz ki başka bir yoksunluk.  1915′te Anadolu’da kafilelerce insan aç-susuz çölün ortasına sürülmeden önce bir Nisan günüyle 250′ye yakın Ermeni aydın Haydarpaşa Garı’ndan trenlere konup Ayaş’a sürgüne gitti. İçlerinden sadece birkaçı geri dönebildi.

Anlayacağınız önce sesimizi aldılar elimizden. Bu insanlar Osmanlı Meclisinde mebustu, yazardı, gazeteciydi, çevirmendi, doktordu, avukattı. Ermeni halkına hizmet kadar Osmanlılığa inanır, Meşrutiyet sonrası bayram geleceğini sanırdı. Öyle olmadı.

Bugün burada içlerinden birkaçının adını anacağım. İsmi çağrılan duyar, gelir, ‘Burada’ der: Rupen Sevag, Siamanto, Taniel Varujan, Diran Kelekyan, Yerukhan, Rupen Zartaryan, Hampartsum Boyacıyan, Sımpad Pürad, Khyan Parsekhyan, Krikor Zohrab…  Hrant Dink bu aydınların son halkasıdır. O yüzden de 2007, 1915′e geri ışınladı hepimizi. Demek hâlâ hakkıyla Ermeni ve bir o kadar da yurtsever olan bir insanı öldürmek bu kadar kolaydı. Bu kadar mübahtı.

Tarihi inkâr ede ede geldik bu noktaya dayandık. Şu kaldırıma dikilen taş, Hrant Dink kadar diğer bütün susturulmuş aydınların ve isimsiz mezarsız kurbanların da simgesi olsun.

Bu son kararla birlikte şimdi bir kez daha 19 Ocak 2007 cinayet günündeyiz. Hrant Dink operasyonlarla daraldığımız, komplolarla bunaldığımız bugünlerde özellikle yanyana görmek isterdi hepimizi. Anlaşılan o ki koca bir devlet böyle bir Ermeni vatandaşının yaşamıyla da ölümüyle de ne yapacağını bilemedi. Şimdi biz ona öğreteceğiz hep birlikte demek ki.

Dosya kapandı diyorlar bize. Kapandı mı bu dosya? Hrant Dink dosya değil ki kapatasın, o bir yara… Artık köprüden önceki son çıkıştayız. Oradan hakkıyla geçmeden tamamlanacak ödeşme, kurulacak düş, inanılacak adalet, yaşanacak memleket yok.  Öbür türlüsü sadece yalan olur ve bir gün başımıza yıkılır. Altında kalırız hep birlikte.

O yüzden gün, sadece söz söylemek değil söz vermek zamanı.

Söz verelim mi birbirimize? Bu dava daha bitmedi.

Söz verelim mi birbirimize? İnsanlık daha ölmedi.

Söz verelim mi birbirimize? Devlet daha hesabını vermedi.

Sözümüz söz olsun. Bu adaletsizlikle yaşamak hepimize haramdır. Aksi için uğraşan hepimize helal olsun.

http://www.agos.com.tr/hrant-dink-dosya-degil-ki-kapatilsin-430.html